Zondag 20 juli: Bergslagsleden Ånnaboda-Suttarboda

In Zweden sluiten zaterdags de winkels om 14 uur en enkele om 16 uur. Zondags is alles gesloten, ook veel restaurants. Allen de grote supermarkten langs de auto- en snelwegen zijn alle dagen open tot ongeveer 21.00 uur.

Vandaag dus geen cultuur maar natuur. Erik en ik lopen een etappe van de lange afstands wandeling Berslagsleden (totaal: 280km). Wij lopen de afstand tussen Ånnaboda en Suttarboda en via een andere weg weer terug naar ons huisje. Het is een wandeling van 12km die als 20km voelt; berg op, berg af, slingerend door het bos over grote stenen en boomstronken. De eerste kilometers worden we vergezeld door luide Arabische muziek van een grote groep die aan het meer feestviert en door de schoten op het militaire oefenterrein maar verder is het zalig stil. 

De heenweg leidt langs prachtige meertjes waar we ook nog een grote beverburcht zien. De bevers zijn helaas op vakantie. 

Onderweg plukken we bosbessen, langs de hele route staan struiken met mijn favoriete fruitje – zalig!

De Bergslagslederoute is overdreven goed aangegeven en op de kaart staan ook plaatsen waar je drinkwater en schuilplaatsen vindt. De schuilplaatsen worden onderhouden door vrijwilligers. In de schuiloverkapping ligt gereedschap: bijl, hamer, zaag en schep. Er is een vuur- en grillplaats. Er staat een jerrycan met gefilterd water en het uitzicht, van de schuilplaats waar wij langs komen, is prachtig. Erik kan het niet laten wat hout te zagen en te hakken voor de volgende bezoekers.

Het bos is de eerste plaats waar we last hebben van muggen, vliegen en vooral horzels. Gelukkig hebben we een doeltreffende anti-muggen roller; US622. Hiermee blijven ze wel om ons heen zoemen maar wagen het niet meer ons aan te raken.

De terugweg begint met een beklimming van de skipiste maar wordt daarna erg saai en zwaar door de vele drassige en modderige stukken. Ongelooflijk dat hier mensen hierover en doorheen mountainbiken.

De temperatuur schatten we op zo’n 27C. Het meertje bij onze lodge nodigt wel uit voor een frisse duik maar het is er zo enorm druk dat we toch kiezen voor een ligplaats naast ons huisje en de zalige Zweedse dorstlesser Loka, soort spa rood met een vleugje citroensmaak maar zonder suiker.

De jongens hebben de dag doorgebracht bij de receptie. Niet vanwege de aardige receptioniste maar vanwege hun grote vriend Wifi die daar rondhangt en via wie ze contact krijgen met hun eigen vrienden ‘all over the globe’.

Na een lekker pastamaal van Ivo (en mijn hulp), wassen Wouter en Erik af waarna Wouter gaat zwemmen in het meer en wij een spelletje gaan doen. 

Na het verbreken van alle badmintonrecords en nog wat lezen op de veranda houden we deze mooie zomeravond voor gezien, ook vanwege de ieniemienievliegjes die misschien niet prikken maar nu wel irritant om ons heen blijven zweven. 

Zaterdag 19 juli: Örebro en Nora

Wasdag! Met behulp van de huishoudelijke dienst van het hotel vul ik twee grote wasmachines en daarna ga ik een paar uur zalig lezen. Het is wel even zoeken naar de zon bij ons huisje; de ligging is zodanig dat er zon is tussen 12-18 uur, meestal de tijd dat wij op pad zijn. De ligging van onze buren (8) is gunstiger voor de zon.

Nadat ik nog het één en ander met de hand heb gewassen en ik de brandschone droge stapel was heb opgehaald, zijn ook de mannen klaar om te vertrekken. Helaas breekt dan net de aangekondigde onweersbui los… het eerste echte slechte weer in onze vakantie. Gelukkig hebben we een grote droogkast in de badkamer. Ik wist van het bestaan niet; het lijkt me een voorloper van de droger. Je hangt er de was over stangen, stelt temperatuur en tijd in en de natte was wordt met warme wind drooggeföhnd. In tegenstelling tot een droger worden alle kreukels uit de shirts geblazen. Je kunt de stangen ook verwijderen en dan is de kast groot genoeg om je er zelf in te warmen. Ik vraag me af of ie daar ook voor wordt gebruikt in dit wintersportgebied. 

Na de bui breekt de zon weer door en we vertrekken naar het stadje Örebro waar we vlakbij het Slot parkeren, bijgestaan door een aardige Zweed die we eerst verdachten als crimineel. Al die Zweedse thrillers doen wel wat met je hoor als je hier reist… 

Via het Slot lopen we het winkelgebied in, deze keer gericht op zoek naar schoenen voor Wouter want een schoen van hem is achtergebleven in Arvika. Omdat mijn bril wat gammel voelt, loop ik bij de Specsavers naar binnen. Daar blijkt dat er zo’n neusdingetje en een schroefje ontbreken. Dat me dat niet was opgevallen, geeft wel aan hoe weinig ik zie zonder bril. Hulde voor de Specsaversservice en geen kwaad woord over de wat grotere neusdingetjes die ik nu heb en die wat plakkerig op m’n neus aanvoelen.

Ook nieuwe schoenen worden gevonden en na een zalige late lunch bij de Taco bar zoeken we de auto weer op om langs de bijzondere watertoren Svampen (paddenstoel) te rijden.

Bij een reusachtige supermarkt (ICA-Max) slaan we voor de komende dagen proviand in. In dit opzicht doet Zweden niet onder voor Amerika; langs de snelwegen vind je ook in Zweden enorme shopping centra. Ook de mooie vergezichten, rustige wegen, lage snelheden, grindwegen, bossen, meren en het gesteente en verkeersgedrag doen ons regelmatig aan onze vakantie van vorig jaar denken. 

En zoals we in Amerika de overblijfselen zagen van de goudmijnen zo zien we in dit vakantiegebied Bergslagen de geschiedenis van de ijzererts- en kolenmijnen die zo’n 600 jaar terug gaat. Het stadje Nora lijkt me wel leuk voor een bezoek en dat blijkt een goede keuze. Het heeft nog houten huizen van z’n 300 jaar oud en een beroemde ijssalon sinds 1923 waar elke dag drie dagverse ijssmaken verkocht worden; dat is vandaag ons lekkere slechte toetje van de lunch en gelijk ons diner. 

Nora heeft een hele mooie ligging aan het meer Norasjön. Vandaag vonden daar de Scandinavische raceboot kampioenschappen plaats voor junioren en senioren. Dit zijn wat bootjes van de jeugd.

Terwijl de mannen nog wat rondkijken bij de raceboten, maak ik foto’s van het oude station. Als er een zonnig zomerbuitje komt, lopen we terug naar de auto maar dan ontdekt Wouter dat hij zijn telefoon kwijt is…

We starten een zoekactie langs onze wandelroute en dan blijkt gelukkig dat de eerlijke vinder de telefoon heeft afgegeven bij de receptie van de camping aan het meer.

Op de terugweg spotten we slechts een haas en weer geen eland (elk). Bij Kilsbergen Lodge besluiten we rechtdoor te rijden het Garphyttan NP in.

De zonsondergang geeft hele mooie beelden in de meertjes waar we langs komen. Als blijkt dat we op gevaarlijk militair terrein zijn, keren we toch maar om en maken we het rondje af – er lijkt geen eind aan te komen en wat blijkt de gps-app City Maps To Go dan weer handig te zijn met Ivo als navigator.
In ons huis kijken we een spannende Amerikaanse film en via de ondertiteling leren we veel Zweedse woorden.

Vrijdag 18 juli: Via Karlstad naar Annaboda

Vrijdagochtend pluk ik bosbessen uit eigen achterbos voor het ontbijt en we nemen die laatste ochtend op Ingestrand Camping maximaal de tijd voor we uitchecken: om 12 uur vertrekken we richting ons volgende verblijf in Ånnaboda. Onderweg komen we door Karlstad dat net als Stockholm een archipel is omdat het verdeeld is over verschillende eilanden. We parkeren bij toeval midden in het centrum onder een superdeluxe winkelgalerij van meer verdiepingen. We lopen naar de Bibliotheek om er bij het toeristenbureau een kaart te halen en lopen dan een rondje via de oude brug en het station naar de winkelstraten waar we een fika pauze houden bij Wayne’s coffee. 

Op de stadsplattegrond zien we dat we langs alle bijzonderheden van de stad zijn gelopen en na alle cultuur is het tijd om te shoppen. In een buitensportzaak pas ik een wandelrokje maar dat haalt het niet bij het rokje met binnenbroekje dat ik zoek van Lutha; frustrerend dat ze dat zelfs in Scandinavië niet(meer) hebben… Ik ben nieuwsgierig naar de winkelketen Åhlens dat op de Hema zou lijken. De confectie afdeling doet ons echter denken aan V&D met de verschillende kledingmerken maar het souterrain heeft inderdaad veel weg van onze Hema met leuke hebbedingen en design. Onze (lees: mijn) enige aankoop zijn 2 hemdjes bij Gina tricot (H&M zusje). Een paar jaar geleden kocht ik bij deze keten hemdjes toen ik met Astrid in Stockholm was. Ook toen werd het onverwacht erg warm, net als nu in Nederland en de verwachting voor de komende week hier. Die hemdjes komen vast van pas ; )

In Ånnaboda krijgen we een enorm leuke vakantiewoning toegewezen. Een ruime houten berghut mét veranda! We missen wel een buitentafel maar als de aardige receptioniste ons bedlinnen komt brengen, bemiddelt ze vriendelijk met onze Nederlandse buren waarna ze met Erik hun extra picknicktafel naar ons versleept. Als ik haar vraag waar ik onze was kan doen, zegt ze dat dat in de wijde omgeving niet kan en ook de stad Örebro heeft geen wasserette. Dan biedt ze aan met te helpen door samen de was te doen in de machine van het Conferentie-hotel – wat een schat van een meid. Ook kunnen we (bij uitzondering) eten in het hotel, al lopen zij en haar collega daar al de benen uit het lijf voor 120 dinergasten van een Golden Retriever Club. In Kilsbergen Lodge blijken zeer regelmatig Scandinavische hondenwedstrijden te zijn en de Golden Retrievers die nu tegen elkaar moesten strijden, mogen van mij allemaal een prijs want we hebben ze niet één keer horen blaffen terwijl er toch zo’n acht in de huisjes bij ons logeren.

Een paar dagen geleden waren er kampioenschappen met poedels. Zal er ook een poedelprijs zijn geweest?

Na het (buiten) eten, zoeken we de warmte en de Wifi op bij de receptie. Nu we beelden zien van de vliegtuigramp van 17 juli en de slachtoffers een gezicht en verhaal hebben, komt het flink binnen. Wat een nachtmerrie voor de nabestaanden… Omdat de Wifi in Zweden zeer beperkt is, we het nieuws op de radio niet kunnen verstaan en we geen tv kijken, wisten we hiervoor niet meer dan dat er een buitenlands vliegtuig onderweg van Schiphol naar Maleisië was neergehaald boven Oekraïne en dat er ook Nederlanders aan boord waren. Eerlijk gezegd gingen mijn gedachten gelijk uit naar de mogelijkheid dat dit het begin kan zijn van een derde wereldoorlog met Rusland als aanstichter maar waarbij Poetin zijn handen in onschuld wast.

Om onze zinnen wat te verzetten, toeren Erik en ik –laat in de avond– nog een rondje Ånnaboda om elanden te spotten. Ze zijn hier vrijwel uitgeroeid door de wolven maar er is nog een kleine kans dat we er één zien. We rijden over grindwegen langs mooie (vakantie)huizen en besluiten gedeeltelijk het Garphyttan NP in te rijden maar tevergeefs. We zien onderweg slechts twee dieren: een duif en een poes…

15, 16 en 17 juli: Kanotocht van Koppom naar Arvika

Het is weer even wennen; wassen en plassen op de camping. Zo vergeet ik mijn handdoek als ik ga douchen en na weer de heuvel op en af te zijn gelopen, wandel ik het douchegebouw voorbij omdat alle rode houten gebouwen hier zo op elkaar lijken. Maar dat ik vandaag nog kan douchen, is mooi meegenomen; we hoeven ons pas om 9.30 uur te melden bij het kanocentrum. De informatie van de briefing is ons al bekend omdat we de beschrijving gisteravond hebben doorgelezen en ook de route konden we op de kaart al verkennen. Er moet aardig wat gekluund worden onderweg en we hebben de keuze voor 1 x 4,5 km over de weg of 4 x een korter stuk. Wij kiezen voor het laatste want met die route komen we over meer rivieren en smallere meren in plaats van over een heel erg groot meer. We halen onze benodigdheden op; 5 peddels, 2 karretjes, 4 zwemvesten, 4 stukken touw, 4 slaapmatjes, 2 tenten, kooksetje, schep voor het Zweeds toilet en de allerlaatste spons die over is om twee kano’s te ontdoen van water  - daar kunnen we ons op dat moment nog niet veel bij voorstellen dus we nemen maar genoegen met die ene spons. Als we onze bagage zien, vragen we ons af hoe we dit in twee kano’s kunnen vervoeren. Het zal een zware dobber worden dit vooruit te krijgen en 4 keer over het land te versjouwen…

 

In tegenstelling tot alle andere kanotoeristen worden wij met een taxi weggebracht in plaats van met het kanobusje. We horen van de anderen dat ze een makkelijke route doen en ik neem aan dat zij de makkelijke versie van de weektocht doen en wij de makkelijke driedaagse. Het begint al moeilijk want onze pensionado rijdt regelmatig voor het Kanocentrum maar heeft nog niet eerder mensen afgezet bij deze start en zet ons prompt aan de verkeerde kant van de waterkrachtcentrale af. Gelukkig ziet Erik dit nog op tijd en kan de taxi de aanhanger met kano’s op de goede plek zetten. Het is inmiddels al lunchtijd dus zonder nog een meter te hebben gevaren, is het tijd voor een picknick.

Daarna moet het toch echt gaan gebeuren en we beginnen op rivier Köla Älv met heel veel wendingen. Prachtig rustig water en dat is makkelijk kanoën. We houden een koffie/thee pauze langs de oever. Tegen de avond wordt het slechter weer; het gaat harder waaien en de lucht wordt donker. Net als we willen kokkerellen op Köla Strand begint het te gieten en wijken we snel uit naar een open clubgebouw van de scouting. Het makkelijke droogvoer van Adventure Food smaakt er niet minder om. Op zoek naar een plek voor de nacht moeten we een pittig eind tegen wind kanoën en we stranden uiteindelijk op de smalle punt van een langgerekt schiereiland in het meer Hugn. Het lijkt drassig maar in het midden is een prima plek voor twee tenten en de rest van ons kampement. We hebben al gegeten, het waait er nog hard en de plaats is niet geschikt voor een kampvuur dus we duiken al snel onze tent in.

De volgende ochtend worden Erik en ik pas om 8.30 uur wakker; een unicum! Het lijkt nog fris maar zodra de zon door de wolken breekt, wordt het al snel warmer. We ontbijten met pannenkoeken van onze eigen Swedish chef en daarna gaat de hele boel weer in de kano’s.

Het is een waanzinnig mooie dag met vlak water en we besluiten eerst richting het Noorden te varen omdat daar bevers in de rivier zijn. Helaas, we zien wel oude verlaten beverburchten en een mooi nestje van insecten maar geen actieve bevers. 

Rechtsomkeert voor de rest van onze tocht naar het Zuiden. We varen over prachtige meren en komen er niemand tegen, dat is zo onwerkelijk, in Nederland krioelt het op een woensdag met 26C van de bootjes op het water.

 

 

We komen langs veel waterkrachtcentrales waar we omheen moeten klunen. Het tillen van zo’n kano is niet niks en ik bof maar met mijn drie sterke mannen want nu blijft het kanosjouwen mij op de steile stukken bespaard. Ik loop dan liever een paar keer heen en weer om de bagage te verplaatsen. Over de weg kunnen de kano’s gelukkig op de karretjes. Het is wel mal hoor om in optocht met 2 kano’s een eind langs de weg te wandelen. Al onze kluunpartijen zijn van de derde categorie en die vinden wij al behoorlijk steil, je moet er niet aan denken over wat voor steile paadjes categorie 4 en 5 gaan.

Via een klein stukje van meer Ränken varen en klunen we naar het kleine meer Askesjön waar we na een kilometer alweer de hele bups over het land moeten vervoeren, deze keer dwars door het stadje Åmotfors waar ze hoera hoera een supermarkt en pizzeria hebben. De jongens hebben voortdurend honger en we zijn al aardig door ons rantsoen heen dus we parkeren de kano’s bij het bejaardenhuis, waar de bejaarden blij zijn een nuttige taak te hebben als oppasser en daarna eten we goed bij de pizzeria (met zicht op heel veel Tokkies en familie Flodders die het parkeerterrein bevolken)en halen brood, yoghurt en chocolade bij de supermarkt. In de tussentijd zijn er nog meer bejaarden komen oppassen en in het Zweeds leggen ze ons uit waar we weer te water kunnen. Tack, nog eens tack en heel erg veel tack.

In het meer Nysockensjön vinden we een prachtige kampeerplaats. Wij noemen het ons eiland maar het mag zich nog net een schiereiland noemen. Het is een wat hoger gelegen naaldbos met rotsen en twee strandjes. Voor open vuur geldt code 5 dus grote kampvuren zijn verboden. Gelukkig hebben onze voorgangers hier een vuurplaats gemaakt en daar maken de mannen graag gebruik van; er wordt hout gesprokkeld, schors van de bomen gepeld, omgevallen bomen in stukken gezaagd en dan lukt het om met een magnesiumstick een prachtig vuur te maken (gelukkig maar dat ik daarvoor wattenschijfjes in mijn bagage had). Ideaal voor ons toetje in de vorm van - jawel eindelijk dan – de S’mores; de Nederlandse variant met San Francisco biscuit, Droste tablet en marshmallows – mjammie.

 

We luieren en lezen nog wat terwijl we genieten van de mooie avondlucht.

En Erik en Ivo vullen onze watervoorraad aan met behulp van een waterfilter.

Zo licht is het nog als de zon al lang onder is.

Om een uur of 2 ’s nachts word ik wakker van geritsel rond de tent en een knorrend geluid als van een knaagdier – wat te doen? Ik maak mijn held wakker die gewapend met zaklantaarn op safari gaat. Gelukkig loos alarm. Voor de zekerheid komt Erik toch terug met een hamer. 5 minuten later horen we het weer maar we laten het voor wat het is; we gokken op een bever verkenner.

De volgende ochtend waait het iets maar naar mate we richting Ottebol komen, is het weer bladstil. Via een mooi stukje rivier komen we na een laatste flinke kluunpartij in het meer Älgåfjorden en we schrikken van de afmeting en de enorme tegenwind die we daar hebben. Vervolgens zwoegen we urenlang tegen de wind en over de hoge golven met een landtong als richtpunt. Het lijkt maar niet dichterbij te komen en onderweg fantaseren we over een relaxte vakantie in één van de prachtige vakantiehuisjes langs de oever met een eigen strandje, ligstoelen, veranda, sauna en met een MOTORbootje. Tussendoor 'spons' ik het vele water uit de kano met een washandje... De jongens ruiken waarschijnlijk al de Wifi  en we zien ze in de verte achter de landtong verdwijnen. Wij zetten nog een tandje bij en ja hoor, dan komt het eindpunt in zicht. Met de wind mee surfen we de laatste kilometer over de hoge golven naar het strand van het kanocentrum. High Five! We hebben het gehaald!

Daar aangekomen maken we de kano’s en zwemvesten schoon en leveren de hele bups weer in. Verbaasd zijn we dat alle anderen van de briefing ook net aangekomen zijn en dan blijkt dat zij de makkelijke driedaagse hadden met slechts enkele uren per dag kanoën. Wij hadden blijkbaar de moeilijke versie – fijn… maar des te groter onze voldoening.

 helaas geen puf meer gehad om van de laatste kikometers en aankomst foto's te maken

We rijden een paar honderd meter terug naar Ingestrand Camping waar we deze keer kampeerhut 10 krijgen, ruimer met zelfs een compleet keukentje en een veranda. Hiertoe leveren we wel een setje goede stapelbedden in waardoor Erik en ik op een matige bedbank belanden (geen Ikea). De reorganisatie van de auto neemt flink wat tijd in beslag. Alle lof aan Erik die weer orde in onze chaos schept. Ik ben al sinds gistermiddag niet zo tof; misselijk, hoofdpijn en de vertering als van een eland. Waarschijnlijk kou bij me nu ik op blote voeten leef (mijn waterschoenen bleken hun tijd te hebben gehad). Ik slaap een kwartiertje in het gras en ga me dan 10 Kronen lang douchen en ontharen -  wat knapt een mens daarvan op!

Nu weer Wifi hebben, brengt Wouter ons op de hoogte van een neergehaald vliegtuig dat vanaf Schiphol is vertrokken, verschrikkelijk… en hoe anders kan het leven zijn…

Op de veranda van de kampeerhut voelen we nog steeds een zijdelingse golfbeweging in ons lichaam.

Ons diner bestaat uit de laatste portie Adventure Food, een smakelijke pasta met ham en kaas. Na drie dagen kanoën smaakt alles goed : )

Maandag 14 juli: Van Grebbestad naar Arvika

Vandaag verlaten we Tanum Strand bij Grebbestad om naar de volgende slaapplaats te gaan. We hebben alle vier het gevoel dat we al ruim een week weg zijn en het is een raar idee dat we nog zo enorm veel voor de boeg hebben. Het weer is prima; half bewolkt en overwegend zonnig met zo’n 24C. Zodra we achter een kolonne van speciaal vervoer (windmolenbuis)komen, stoppen we bij Fossum om nog een inkerving (rotstekening) uit de Bronstijd te bekijken. 

Daarna rijden we naar Dals-Ed voor een bezoek aan een Älg ranch onder het mom van ‘als de moose niet naar Moos komt, gaat Moos wel naar de moose’. En ja hoor, als ik oog in oog sta met zo’n lieverd op z’n lange poten ben ik echt een heel gelukkig mens. Ze zijn in het echt nog leuker dan ik dacht en de eigenaar van de ranch onderstreept dat met zijn leuke verhalen over de dieren.

We blijven er tot 14.00 uur zodat we het voederen van alle elanden kunnen zien en daarna eten we een broodje in het plaatsje Ed. Het zien van een eland kan van de bucketlist, ook al hebben we ze niet ‘in het wild’ gezien. Elanden met jongen en met een naam (Helga, Ludwig, Jackson), die je mag aaien en voeren zijn misschien nog wel leuker dan elanden speuren in het wild. Maar we blijven natuurlijk naar ze uitkijken; vooral 's ochtends vroeg en 's avonds kun je ze tegenkomen langs de kant van de weg op zoek naar eten. Overdag liggen ze dit eten te verteren, dieper het bos in.

Zweden is een prachtig land en voldoet helemaal aan onze verwachtingen met alle rustige bochtige wegen langs velden, bossen, meren en mooie rode huizen en schuren. Met 70km/uur schiet het niet echt op maar je onthaast hier wel lekker en je kunt goed om je heen kijken. 

Tegen 17.00uur komen we in Arvika, doen er wat boodschappen bij de Lidl en rijden dan naar camping Ingestrand, 2km verderop. Het is een hele leuke rustige camping in een bos en aan een groot meer. Snel melden we ons nog even bij het kanocentrum zodat we weten waar we morgenochtend aan toe zijn en gewapend met kaart, routebeschrijving en muggenspul rijden we naar onze klein-maar-fijne blokhut, hoog op een heuvel. Terwijl Erik de kanobagage verder sorteert, genieten de jongens van snelle Wifi, spelen ze vervolgens badminton en kook ik een potje op twee pitten. In de zon ‘dineren’ we aan de picknicktafel en we zijn het helemaal met elkaar eens; zo kamperen en eten in de natuur is super!

Als we een wandelingetje maken langs het meer zien we kampeerders die ook een kanotocht maken; het ziet er gezellig uit en we krijgen er zin in – nog één nachtje slapen…

Zondag 13 juli: Tanum strand en op volle toeren

Vandaag is ‘de dag die je wist dat zou komen’… half tot zwaar bewolkt en grote kans op regen. Het is een dag zonder concrete plannen; het enige plan dat we hebben, ligt langs de route naar onze volgende bestemming dus dit bewaren we nog een dagje.

Erik en Wouter hadden gisteren al een hoop lol op de midgetgolfbaan en Ivo en ik beleven dit nu met hen mee, zelfs twee rondjes want het is echt een hele leuke afwisselende baan met een uitdagende moeilijkheidsgraad en dat wekt af en toe flink de slappe lach.

Na een lunch met de restjes uit de koelkast besluiten we te toeren richting de Noorse grens voor een wandeling naar de waterval bij Vassbotten. Landinwaarts blijkt het behoorlijk te regenen en nadat we per ongeluk de Noorse grens zijn gepasseerd terwijl onze identiteitsbewijzen nog in het vakantiehuis liggen, maken we maar snel rechtsomkeert richting de kust. We rijden over stille binnenwegen langs mooie plekjes; de lucht wordt steeds lichter en de zon breekt daar weer door. De handgeschreven borden geven aan dat we er elanden kunnen treffen maar daartoe hebben we meer kans als we er bij schemer rijden; nu treffen we er niet één helaas.

Onze volgende halte wordt het grafveld uit de IJzeren tijd vlak voor Grebbestad waarna we in de haven onze eerste echte fika nemen: koffie met lekkers. En lekker is de kladdkaka (chocoladetaart) zeker die als nagerecht op de kaart staat bij restaurant Cajutan en geserveerd wordt door een meisje dat als twee druppels water op Desiree B lijkt.

En over druppels water gesproken… zodra we na wat kilometers in de gigantische Sport shopen te hebben gelopen (denk Decathlon x 10), krijgen we bij ons huisje de eerste echte grote vakantiebui. Dit is weliswaar niets vergeleken met de onverwachte gigahagelbui in Novosibirsk (Siberië) vandaag die Wouter ons als filmpje op zijn telefoon laat zien – oef! Die telefoon is trouwens wel een dingetje. Ik snap niet waarom pubers nog op vakantie willen als ze het liefst de hele dag met hun oortjes aan de telefoon verbonden zijn om muziek te luisteren en alle afleveringen van Game of Thrones te kijken; een flinke generatiekloof, terwijl wij toch ook niet vies zijn van goede Wifi op z’n tijd.

Nu het hier zo regent, hebben we het wel te doen met alle oudjes die hier in de arena meezingen met volkszanger Evert Taube en zijn gasten; denk aan het programma ‘Op volle toeren’. Het wordt ook uitgezonden op de nationale TV.

Erik heeft vanavond lekker gekookt en we vertrekken zo richting de receptie om de WK finale te kijken. Grote kans dat er nu meer voetballiefhebbers zijn dan gisteren want toen zaten alleen Wouter, Erik en ik daar als Hollandfans.

De 15 andere kijkers waren voor de underdog Brazilië maar dat kon onze pret niet drukken; wij hebben genoten van het Nederlandse voetbal.

Morgen vertrekken we naar Arvika voor ons kano-avontuur. Grote kans dat we pas vrijdag weer in de gelegenheid zijn online te komen.

Wordt vervolgd…

‘Hou je veilig’

Zaterdag 12 juli: Vitlycke rotstekeningen

Om 7 uur zit ik weer buiten met mijn boek maar vandaag lijkt het wel een stuk frisser en meer te waaien. Gelukkig wordt het al snel weer zalig weer en na het ontbijt besluiten we - vanwege de wind - niet naar Strömstad te gaan voor een boottocht naar Kosterhavet NP maar naar de rotstekeningen te gaan kijken met een bezoek aan het Vitlycke museum, 5km bij ons vandaan.

Er zijn zo’n 1500 vindplekken van deze rotstekeningen uit de Bronstijd in de omgeving van Tanum maar wij vinden (bij 27C) een wandeling rond vier plekken en een klim naar een grafheuvel wel genoeg voor een goede indruk.

 

 

  

Ons volgende doel is winkelen in het plaatsje Tanumshede maar er is geen doorkomen aan vanwege een hele lange stoet Amerikaanse old timers; wat een gekkenhuis! We maken rechtsomkeert nadat we hebben gezien dat je in Tanumshede toch niet kan winkelen. Ook op weg naar de supermarkt in Grebbestad is er geen doorkomen aan. Geen idee hoe en wat maar het ziet er naar uit dat er een flink feest gaande is. De supermarkt kunnen we gelukkig bereiken en daarna vluchten we snel naar ons vakantiehuis maar ook op ons park is duidelijk iets gaande, á la Vrienden van Amstel live; het geeft een hoop drukte. In de haven is het propvol en er is een 100% bezetting van de huisjes (was ongeveer 50%). Het is wel duidelijk dat de Zweedse schoolvakantie is begonnen; na de gezinnen met zeer jonge kinderen zijn de huisjes nu ingenomen door laveloze schreeuwende jongeren. Dat is blijkbaar ook Zweeds. Hoog tijd om na al deze drukte ieder ons ding te doen: Erik en Wouter hebben na lang zoeken een tafeltennistafel gevonden die ze nergens mogen opzetten, Ivo zoekt de rust met een filmpje op bed en ik zoek mijn heil met boek op het uitgestorven strand.

Na een heerlijke gezonde salade ‘van het huis’ maken we ons op voor de troostfinale Brazilië-Nederland. In afwachting daarvan plaats ik drie vakantielogjes; lekker hoor, een uurtje (zwaar overbetaald) internet bij de receptie ;)