Donderdag 24 juli: Stockholm dag 3

De warmte en de geluiden van buiten beginnen te wennen, of we zijn te moe, maar ik word pas op mijn eigen vertrouwde tijdje spontaan wakker; 7  uur. De jongens slapen zelfs nog vast als Erik en ik al aangekleed zijn.

Ook vandaag neem ik mijn fototoestel niet mee, nadat ik ‘m gisteren was vergeten. Het scheelt flink gewicht in mijn tas en we starten met shoppen in de wijken Östermalm en Norrmalm waar toch betrekkelijk weinig cultuur is. Voor de paar fotootjes die ik zal maken, gebruiken we onze telefoons.

Vanaf het hotelstation Alvik is het maar een paar haltes naar Rädmansgatan waar we letterlijk rondkijken in de stadsbibliotheek, een prachtig gebouw.

Vervolgens lopen we een route in de wijk Norrmalm die ons langs alle winkels en pleinen voert waar we heen willen. Urban Outfitters (Biblioteksgatan 5) zit in een oud bioscooppand en het is prachtig om alle oude elementen in de inrichting terug te vinden.

We slagen overigens goed en na ruim een jaar heeft Wouter nu het beloofde eindexamen cadeau om zijn pols.

Volgens de Stockholmers is het de heetste week ooit en iedere keer weer is de overgang van een gekoelde winkel naar de hitte in de stad heftig. Na 6 uur slenteren en shoppen, hebben we het alle vier wel gehad. We willen zitten, in een bus of in een boot. Als we maar een zuchtje ‘frisse’ wind kunnen voelen en zelf helemaal niks meer hoeven te doen. 

De vertwijfeling (ergernis,discussie) slaat toe als blijkt dat de Hop on/Hop off bus voor die dag stopt en alle boottouren vol zitten op die van 19uur na; een tour van 1.50 uur. Erik en ik willen wel snel een hapje eten en dan met die boot mee – maakt niet uit waar ie die bijna twee uur allemaal langs vaart als  het maar afkoelt. De jongens gaan dan liever terug naar het hotel om daar in de koelte te gaan poolen (biljarten). Dat gaat ‘m bijna worden tot ik iets verder een kleine kiosk op de kade zie waar maar een paar mensen bij staan. De kiosk is onbemand, er staat een ticketautomaat die het niet doet en uit de posters maken we op dat er ieder een half uur een boot vaart naar een klein eilandje Fjäderholmarna met drie restaurantjes. Een wachtende mevrouw vertelt dat het tochtje een half uur duurt en dat er leuke restaurantjes zijn. Niks geen reservering, niks geen volle boot, dus echt iets voor ons en hier voelen de jongens ook wel voor. Het retourtje is zelfs gratis met onze Stockholmcard. En wat is het een succes! Op de boot horen we bij de lucky 20 die buiten kunnen zitten en vanaf de boot ploffen we gelijk 20 meter verder neer bij het eerste restaurant dat we zien, aan de steiger met uitzicht op het water waar een paar grote cruiseschepen voorbij trekken en waar we de zon onder zien gaan. Het is eiland is piepklein en je loopt het in een kwartiertje rond als je tenminste niet bij alle gebouwen blijft kijken. Er zijn ook speel- en picknickplekken en veel mensen op de boot gingen met picknicktassen heen. 

Wij aten er zalig bij Rökeriet waarna we een rondje eiland lopen en in gesprek raken met een aardig Amerikaans echtpaar. Hun eerstvolgende reis wordt nu vast de Antelope canyon in eigen land haha

Het was een prachtige afsluiting van onze vier warme nachten en dagen Stockholm.

 

Woensdag 23 juli: Stockholm dag 2

In Nederland geldt vandaag een nationale dag van rouw en hoe treffend is het dat we bij onze start vanaf station Slussen als één van de eerste gebouwen de Nederlandse ambassade zien, met de vlag halfstok. We twijfelen nog even over het tekenen van het condoleanceregister maar zien hier eerlijk gezegd het nut niet zo van in en besluiten door te lopen.

Deze ochtend heb ik zeer veel last van de warmte waardoor we al snel met een frisje op een terras belanden om te acclimatiseren en dat helpt. 

 

We wandelen verder langs een straatje met oude huizen en daarna is de wijk Sofo ons doel zodat Ivo er kan shoppen in de vele vintage winkels. Het assortiment valt wat tegen en veel winkels zijn gesloten, net als toen ik hier met Astrid was. Enkele winkels en café’s uit het boekje 100% Stockholm 1^e druk bestaan zelfs niet meer. We eten lekker bij Habibi en daarna slagen zowel Erik als Ivo in twee winkels terwijl Wouter en ik zo veel mogelijk buiten de schaduw opzoeken. 

 

We houden Sofo en het hele Södermalm voor gezien en zoeken de natuur van Längholmen op. Dat is inderdaad even zoeken en langs een eindeloze Söder Mälerstrand weg komen we dan eindelijk op het eiland waar de Stockholmers zelf bijkomen in parken, bossen en op strandjes langs het water. Na een ijsje is het rond 16.00 uur en houden we een stilte moment. We ploffen op het eerste het beste grasveld neer want man, wat put die warmte je uit. Erik slaapt al snel, de jongens liggen even later muziek te luisteren op een bankje in de schaduw en ik voel alleen maar gekriebel… Zodra ik ontdek dat het een mier is die een dooie pier over mij vervoert, houd ik het voor gezien. Met Wouter loop ik naar een rotsstrandje waar hij lekker gaat zonnen. Ik heb geen rust in mijn lijf en wil verder. Met iedereen weer paraat steken we de Västerbron (brug) over naar het eiland/stadsdeel Kungsholmen waar het in het park enorm druk is met zonnende Zweden. Ons plan was een supermarktpicknick te houden in het park maar het wordt toch een restaurant. Bij Mälar Paviljongen eten we op een drijvend terras dat heel bijzonder voelt met alle golfslag. We komen er lekker bij met een salade, een goed glas wijn en prachtig uitzicht.

We zijn weer helemaal opgeladen om de laatste kilometers te lopen naar de metro. We zijn zelfs zo uitgerust dat we bij de voorlaatste halte uitstappen voor een potje midgetgolf; Erik wint.

Het blijft warm, om 21.00 uur was het nog 27C. We gaan dus weer proberen met de ramen open en de oordoppen in te gaan slapen.

Zaterdag 19 juli: Örebro en Nora

Wasdag! Met behulp van de huishoudelijke dienst van het hotel vul ik twee grote wasmachines en daarna ga ik een paar uur zalig lezen. Het is wel even zoeken naar de zon bij ons huisje; de ligging is zodanig dat er zon is tussen 12-18 uur, meestal de tijd dat wij op pad zijn. De ligging van onze buren (8) is gunstiger voor de zon.

Nadat ik nog het één en ander met de hand heb gewassen en ik de brandschone droge stapel was heb opgehaald, zijn ook de mannen klaar om te vertrekken. Helaas breekt dan net de aangekondigde onweersbui los… het eerste echte slechte weer in onze vakantie. Gelukkig hebben we een grote droogkast in de badkamer. Ik wist van het bestaan niet; het lijkt me een voorloper van de droger. Je hangt er de was over stangen, stelt temperatuur en tijd in en de natte was wordt met warme wind drooggeföhnd. In tegenstelling tot een droger worden alle kreukels uit de shirts geblazen. Je kunt de stangen ook verwijderen en dan is de kast groot genoeg om je er zelf in te warmen. Ik vraag me af of ie daar ook voor wordt gebruikt in dit wintersportgebied. 

Na de bui breekt de zon weer door en we vertrekken naar het stadje Örebro waar we vlakbij het Slot parkeren, bijgestaan door een aardige Zweed die we eerst verdachten als crimineel. Al die Zweedse thrillers doen wel wat met je hoor als je hier reist… 

Via het Slot lopen we het winkelgebied in, deze keer gericht op zoek naar schoenen voor Wouter want een schoen van hem is achtergebleven in Arvika. Omdat mijn bril wat gammel voelt, loop ik bij de Specsavers naar binnen. Daar blijkt dat er zo’n neusdingetje en een schroefje ontbreken. Dat me dat niet was opgevallen, geeft wel aan hoe weinig ik zie zonder bril. Hulde voor de Specsaversservice en geen kwaad woord over de wat grotere neusdingetjes die ik nu heb en die wat plakkerig op m’n neus aanvoelen.

Ook nieuwe schoenen worden gevonden en na een zalige late lunch bij de Taco bar zoeken we de auto weer op om langs de bijzondere watertoren Svampen (paddenstoel) te rijden.

Bij een reusachtige supermarkt (ICA-Max) slaan we voor de komende dagen proviand in. In dit opzicht doet Zweden niet onder voor Amerika; langs de snelwegen vind je ook in Zweden enorme shopping centra. Ook de mooie vergezichten, rustige wegen, lage snelheden, grindwegen, bossen, meren en het gesteente en verkeersgedrag doen ons regelmatig aan onze vakantie van vorig jaar denken. 

En zoals we in Amerika de overblijfselen zagen van de goudmijnen zo zien we in dit vakantiegebied Bergslagen de geschiedenis van de ijzererts- en kolenmijnen die zo’n 600 jaar terug gaat. Het stadje Nora lijkt me wel leuk voor een bezoek en dat blijkt een goede keuze. Het heeft nog houten huizen van z’n 300 jaar oud en een beroemde ijssalon sinds 1923 waar elke dag drie dagverse ijssmaken verkocht worden; dat is vandaag ons lekkere slechte toetje van de lunch en gelijk ons diner. 

Nora heeft een hele mooie ligging aan het meer Norasjön. Vandaag vonden daar de Scandinavische raceboot kampioenschappen plaats voor junioren en senioren. Dit zijn wat bootjes van de jeugd.

Terwijl de mannen nog wat rondkijken bij de raceboten, maak ik foto’s van het oude station. Als er een zonnig zomerbuitje komt, lopen we terug naar de auto maar dan ontdekt Wouter dat hij zijn telefoon kwijt is…

We starten een zoekactie langs onze wandelroute en dan blijkt gelukkig dat de eerlijke vinder de telefoon heeft afgegeven bij de receptie van de camping aan het meer.

Op de terugweg spotten we slechts een haas en weer geen eland (elk). Bij Kilsbergen Lodge besluiten we rechtdoor te rijden het Garphyttan NP in.

De zonsondergang geeft hele mooie beelden in de meertjes waar we langs komen. Als blijkt dat we op gevaarlijk militair terrein zijn, keren we toch maar om en maken we het rondje af – er lijkt geen eind aan te komen en wat blijkt de gps-app City Maps To Go dan weer handig te zijn met Ivo als navigator.
In ons huis kijken we een spannende Amerikaanse film en via de ondertiteling leren we veel Zweedse woorden.

Vrijdag 18 juli: Via Karlstad naar Annaboda

Vrijdagochtend pluk ik bosbessen uit eigen achterbos voor het ontbijt en we nemen die laatste ochtend op Ingestrand Camping maximaal de tijd voor we uitchecken: om 12 uur vertrekken we richting ons volgende verblijf in Ånnaboda. Onderweg komen we door Karlstad dat net als Stockholm een archipel is omdat het verdeeld is over verschillende eilanden. We parkeren bij toeval midden in het centrum onder een superdeluxe winkelgalerij van meer verdiepingen. We lopen naar de Bibliotheek om er bij het toeristenbureau een kaart te halen en lopen dan een rondje via de oude brug en het station naar de winkelstraten waar we een fika pauze houden bij Wayne’s coffee. 

Op de stadsplattegrond zien we dat we langs alle bijzonderheden van de stad zijn gelopen en na alle cultuur is het tijd om te shoppen. In een buitensportzaak pas ik een wandelrokje maar dat haalt het niet bij het rokje met binnenbroekje dat ik zoek van Lutha; frustrerend dat ze dat zelfs in Scandinavië niet(meer) hebben… Ik ben nieuwsgierig naar de winkelketen Åhlens dat op de Hema zou lijken. De confectie afdeling doet ons echter denken aan V&D met de verschillende kledingmerken maar het souterrain heeft inderdaad veel weg van onze Hema met leuke hebbedingen en design. Onze (lees: mijn) enige aankoop zijn 2 hemdjes bij Gina tricot (H&M zusje). Een paar jaar geleden kocht ik bij deze keten hemdjes toen ik met Astrid in Stockholm was. Ook toen werd het onverwacht erg warm, net als nu in Nederland en de verwachting voor de komende week hier. Die hemdjes komen vast van pas ; )

In Ånnaboda krijgen we een enorm leuke vakantiewoning toegewezen. Een ruime houten berghut mét veranda! We missen wel een buitentafel maar als de aardige receptioniste ons bedlinnen komt brengen, bemiddelt ze vriendelijk met onze Nederlandse buren waarna ze met Erik hun extra picknicktafel naar ons versleept. Als ik haar vraag waar ik onze was kan doen, zegt ze dat dat in de wijde omgeving niet kan en ook de stad Örebro heeft geen wasserette. Dan biedt ze aan met te helpen door samen de was te doen in de machine van het Conferentie-hotel – wat een schat van een meid. Ook kunnen we (bij uitzondering) eten in het hotel, al lopen zij en haar collega daar al de benen uit het lijf voor 120 dinergasten van een Golden Retriever Club. In Kilsbergen Lodge blijken zeer regelmatig Scandinavische hondenwedstrijden te zijn en de Golden Retrievers die nu tegen elkaar moesten strijden, mogen van mij allemaal een prijs want we hebben ze niet één keer horen blaffen terwijl er toch zo’n acht in de huisjes bij ons logeren.

Een paar dagen geleden waren er kampioenschappen met poedels. Zal er ook een poedelprijs zijn geweest?

Na het (buiten) eten, zoeken we de warmte en de Wifi op bij de receptie. Nu we beelden zien van de vliegtuigramp van 17 juli en de slachtoffers een gezicht en verhaal hebben, komt het flink binnen. Wat een nachtmerrie voor de nabestaanden… Omdat de Wifi in Zweden zeer beperkt is, we het nieuws op de radio niet kunnen verstaan en we geen tv kijken, wisten we hiervoor niet meer dan dat er een buitenlands vliegtuig onderweg van Schiphol naar Maleisië was neergehaald boven Oekraïne en dat er ook Nederlanders aan boord waren. Eerlijk gezegd gingen mijn gedachten gelijk uit naar de mogelijkheid dat dit het begin kan zijn van een derde wereldoorlog met Rusland als aanstichter maar waarbij Poetin zijn handen in onschuld wast.

Om onze zinnen wat te verzetten, toeren Erik en ik –laat in de avond– nog een rondje Ånnaboda om elanden te spotten. Ze zijn hier vrijwel uitgeroeid door de wolven maar er is nog een kleine kans dat we er één zien. We rijden over grindwegen langs mooie (vakantie)huizen en besluiten gedeeltelijk het Garphyttan NP in te rijden maar tevergeefs. We zien onderweg slechts twee dieren: een duif en een poes…

Zondag 13 juli: Tanum strand en op volle toeren

Vandaag is ‘de dag die je wist dat zou komen’… half tot zwaar bewolkt en grote kans op regen. Het is een dag zonder concrete plannen; het enige plan dat we hebben, ligt langs de route naar onze volgende bestemming dus dit bewaren we nog een dagje.

Erik en Wouter hadden gisteren al een hoop lol op de midgetgolfbaan en Ivo en ik beleven dit nu met hen mee, zelfs twee rondjes want het is echt een hele leuke afwisselende baan met een uitdagende moeilijkheidsgraad en dat wekt af en toe flink de slappe lach.

Na een lunch met de restjes uit de koelkast besluiten we te toeren richting de Noorse grens voor een wandeling naar de waterval bij Vassbotten. Landinwaarts blijkt het behoorlijk te regenen en nadat we per ongeluk de Noorse grens zijn gepasseerd terwijl onze identiteitsbewijzen nog in het vakantiehuis liggen, maken we maar snel rechtsomkeert richting de kust. We rijden over stille binnenwegen langs mooie plekjes; de lucht wordt steeds lichter en de zon breekt daar weer door. De handgeschreven borden geven aan dat we er elanden kunnen treffen maar daartoe hebben we meer kans als we er bij schemer rijden; nu treffen we er niet één helaas.

Onze volgende halte wordt het grafveld uit de IJzeren tijd vlak voor Grebbestad waarna we in de haven onze eerste echte fika nemen: koffie met lekkers. En lekker is de kladdkaka (chocoladetaart) zeker die als nagerecht op de kaart staat bij restaurant Cajutan en geserveerd wordt door een meisje dat als twee druppels water op Desiree B lijkt.

En over druppels water gesproken… zodra we na wat kilometers in de gigantische Sport shopen te hebben gelopen (denk Decathlon x 10), krijgen we bij ons huisje de eerste echte grote vakantiebui. Dit is weliswaar niets vergeleken met de onverwachte gigahagelbui in Novosibirsk (Siberië) vandaag die Wouter ons als filmpje op zijn telefoon laat zien – oef! Die telefoon is trouwens wel een dingetje. Ik snap niet waarom pubers nog op vakantie willen als ze het liefst de hele dag met hun oortjes aan de telefoon verbonden zijn om muziek te luisteren en alle afleveringen van Game of Thrones te kijken; een flinke generatiekloof, terwijl wij toch ook niet vies zijn van goede Wifi op z’n tijd.

Nu het hier zo regent, hebben we het wel te doen met alle oudjes die hier in de arena meezingen met volkszanger Evert Taube en zijn gasten; denk aan het programma ‘Op volle toeren’. Het wordt ook uitgezonden op de nationale TV.

Erik heeft vanavond lekker gekookt en we vertrekken zo richting de receptie om de WK finale te kijken. Grote kans dat er nu meer voetballiefhebbers zijn dan gisteren want toen zaten alleen Wouter, Erik en ik daar als Hollandfans.

De 15 andere kijkers waren voor de underdog Brazilië maar dat kon onze pret niet drukken; wij hebben genoten van het Nederlandse voetbal.

Morgen vertrekken we naar Arvika voor ons kano-avontuur. Grote kans dat we pas vrijdag weer in de gelegenheid zijn online te komen.

Wordt vervolgd…

‘Hou je veilig’